Хоҳишҳои ҳомиладорӣ ё ҳаваси ҳомиладорӣ қариб дар ҳамаи занон хеле зиёд ба мушоҳида мерасад (ба монанди хоҳиши хӯрдани бодиринги намакзада ва яхмос дар ҳавои сард). Интихоб карда хӯрдани ғизо аз ҷониби модароне, ки интизори фарзанд ҳастанд, як ҳолати муқаррарӣ аст.
Агар баъзе тадқиқотчиён ба хулосае оянд, ки модарони оянда ғизоро бо сабаби хоҳишҳои фарзанди таваллудшаванда ва талаботи организм ба маҳсулоти муайян интихоб мекунанд, тадқиқотчиёни дигар таъкид мекунанд, ки ин равандро ба осонӣ шарҳ додан душвор аст.
Агар Шумо ҳам хоҳиши интихоб карда истеъмол намудани таомҳоро дошта бошед, ба хоҳишҳои худ хайрхоҳ бошед, лекин меъёрро фаромӯш накунед. Аммо, агар эҳтимоли он бошад, ки маҳсулоте, ки мехоҳед истеъмол кунед, ба фарзанди ояндаатон зарар расонад (масалан, миқдори зиёди ях, кулӯх ва маҳсулоти турш), бо табиби худ машварат кунед.
Занони ҳомила мегӯянд, ки аксари чунин хоҳишҳо гӯё ногаҳон пайдо мешаванд, аммо дар асл сабаби ин чист?
Гормонҳо. Ин қисман ҷавоби дуруст аст. Тағйироти гормоналии занон дар давраи ҳомиладорӣ ба ҳисси таъм ва бӯй таъсири калон мерасонад. (Ин ба шумо кӯмак мекунад бифаҳмед, ки чаро занҳое, ки ин раванди кӯтоҳмуддатро аз сар мегузаронанд, ба ғизо хоҳиш ва нафрат пайдо мекунанд).
Аммо, хулосаи умумӣ ин аст, ки омили умумие, ки нозу нуз ва хоҳишҳои занонро дар давраи ҳомиладорӣ муттаҳид созад, вуҷуд надорад ва касе сабаби онро дақиқ намедонад.
Ҷолиб: Тағйирот дар шикам ҳангоми ҳомиладорӣ
Виёр ҳангоми ҳомиладорӣ кай сар мешавад?
Дар давраи ҳомиладорӣ пайдоиши хоҳишҳо дар занон якдигарро такрор намекунад, яъне ин як раванди инфиродӣ аст. Баъзе занҳо дар давоми давраи ҳомиладорӣ ҳеҷ гуна хоҳишҳо надоранд.
Дар занони ҳомиладор виёр асосан дар семоҳаи якум ва дуюми ҳомиладорӣ авҷ мегирад. Пас аз таваллуди кӯдак, баъди чанд муддат нозу нуз ва хоҳишҳои модар ба таври муқаррарӣ давом мекунад.
Дар моҳи якуми ҳомиладорӣ дар занон бо маҳсулоти ғизоӣ мушкилот ба вуҷуд меояд. Дар бисёр мавридҳо занон хӯрокҳои барояшон номаъқулро на ин ки хӯрдан, балки ҳатто бӯй кардани онҳоро низ таҳаммул карда наметавонанд. Чунин вазъият аз хоҳишу иштиҳо комилан фарқ мекунад. Занони ҳомила дар ин давра аз истеъмоли ғизо даст мекашанд.
Дар ҳафтаи 5 ё 6-уми ҳомиладорӣ онҳо субҳи барвақт тавассути қай кардан нишон медиҳанд, ки ин маҳсулот ба организми онҳо мувофиқ нест.
Муҳим: Тағйирот дар пӯст ҳангоми ҳомиладорӣ
Хоҳишҳои ҳомиладорӣ чӣ маъно доранд?
Мутахассисони соҳаи ғизои солим ва мураббиёни соҳаи тандурустӣ бар ин назаранд, ки майлу хоҳишҳо дар давраи ҳомиладорӣ бо равандҳои равонии ҳаёти инсон алоқаманданд.
Масалан, онҳо чунин хулоса медиҳанд, ки аз ҷониби занони ҳомиладор ба миқдори зиёд истеъмол кардани ях ва моддаҳои ғизоии ғайриоддӣ, крахмали ҷомашӯӣ ва кулӯх ба норасоии оҳан ё руҳ дар организми зан вобаста буда, инчунин аз мавҷудияти нороҳатиҳо дар муносибатҳои оилавӣ дарак медиҳад.
Хулосаи умумӣ ин аст, ки мутахассисон тавсия медиҳанд, ки дар баробари диққат додан ба хоҳишҳо дар давраи ҳомиладорӣ, меъёр риоя карда шавад. Мутахассисон мегӯянд: "Парҳези солим — ин ғизоест, ки ба ниёзҳои эмотсионалӣ ва ҷисмонии шумо, инчунин ба хоҳишҳои организми шумо ҷавобгӯ мебошад."
Хоҳиши истеъмоли ширинӣ натиҷаи паст шудани сатҳи глюкоза мебошад, бинобар ин, тез-тез ва кам-кам хӯрок хӯрдан барои пешгирӣ аз истеъмоли аз ҳад зиёди шакар кӯмак мекунад.
Ҳар рӯз субҳи барвақт нонушта кардан (тарк кардани нонушта метавонад иштиҳоро зиёд кунад), машқҳои ҳаррӯзаи ҷисмонӣ ва гирифтани дастгирии равонӣ ба занон имкон медиҳад, ки аз хоҳишҳои зарарноки худ даст кашанд.
