Дидани чизҳо аз боло метавонад барои кӯдаки шумо хеле ҳаяҷоновар бошад! Ёд гирифтани рост истодан барои кӯдак боз як олами навро кашф мекунад ва ин ҳолат барои мустақилияти ӯ хеле муҳим аст. Дар баробари ин, барои падару модар ҳам қадам гузоштани кӯдак ё ба он саъй кардани ӯ ҳодисаи хеле шавқовар ва хурсандибахш аст.
Кай кӯдаки ман рост меистад?
Кӯдаки шумо пеш аз он ки ба по хезад, бояд қувваи мушакҳои худро ҳис кунад ва онҳоро ҳамоҳанг созад, ки дар ин кор ба ӯ аввал тоб хӯрда нишастанро ёд гирифтан кӯмак мекунад.
Тақрибан дар шашмоҳагӣ кӯдаки шумо метавонад бо кӯмаки шумо бинишинад ва дар ҳафт ё ҳаштмоҳагӣ ӯ метавонад мустақилона бароҳат бинишинад. Дар ин вақт шумо бояд кӯдакро оҳиста кашида ва дастгирӣ намуда, барои аз ҷояш хестанаш ёрӣ диҳед. Баъд шумо метавонед ҷараёни қадаммонии кӯдакро бо шавқ тамошо кунед.
Аз ҳафтмоҳагӣ то яксолагӣ кӯдаки шумо бояд кӯшиш кунад, ки худро ба боло кашад. Вай пеш аз бо зарбаи сабук ба ақиб ғалтидан (ё нишастан) якчанд дақиқа рост истода метавонад.
Муфид: Меъёри хоб ва манфиатҳои хоб барои кӯдакон
Кӯдак кай пой мемонад?
Аз лаҳзаи таваллуд кӯдаки шумо рефлексҳои заруриро барои «рост истодан» дорад ва пойҳояшро ба сатҳе, ки мерасад, сахт мегузорад. Агар шумо кӯдаки навзодатонро дар зонуятон рост нигоҳ дореду сарашро дастгирӣ кунед, шумо эҳсос хоҳед кард, ки ӯ оҳиста пои шуморо тела медиҳад.
Дар семоҳагӣ ин рефлекс тағйир меёбад ва кӯдак вазни худро ба пойҳояш ҳис карда метавонад. Табиист, ки кӯдаки шумо дар ин вақт барои рост истодан қувваи кофӣ надорад, аз ин рӯ, агар шумо ӯро дар ҳолати рост истодан нигоҳ доред ва пойҳояшро ба замин гузоред, ӯ дар зону меистад.
Баъд дар давоми якчанд моҳ кӯдак барои бардоштани вазни худ қувва пайдо мекунад ва пойҳояшро дар ҳолати ба сатҳи сахт расондан нигоҳ медорад, ҳатто дар ин ҳолат кӯдак метавонад ба боло ва поён ҷаҳад.
Вақте ки кӯдаки шумо шашмоҳа мешавад, агар шумо ба ӯ барои рост истодан кӯмак кунед, ӯ метавонад вазни худро нигоҳ дорад.
Дар давраи аз ҳафт то дувоздаҳмоҳагӣ, фарзанди шумо кӯшиш мекунад, ки мебел ё ягон ашёи хонаро дошта, рост истад.
То ҳафтмоҳагӣ мушакҳои ӯ барои рост истодан қувваи кофӣ пайдо мекунанд, аммо ӯ ҳанӯз имкони нигоҳ доштани мувозинатро надорад.
Агар шумо кӯдакро дар паҳлӯи диван гузоред, ӯ ҳамчун кӯмак барои нигоҳ доштани мувозинат аз дастаки диван дошта, овезон мешавад. Ин аввалин ҳаракати калони ӯ ба ҳисоб меравад.
Шумо метавонед бехатарии фарзанди худро тавассути тоза кардани атроф аз бозичаҳо ва ашёи тез ва гузоштани болиштҳо таъмин кунед, то ки ҳангоми афтидан ба замин бехатартар фарояд.
Барои кӯдак омӯхтани афтидан — қисми муҳими аз худ кардани рост истодан ва роҳгардии ӯ мебошад. Шумо метавонед ин ҳолатро тахминан аз шашмоҳагии фарзанди худ мушоҳида кунед.
Дар нӯҳмоҳагӣ шумо мушоҳида карда метавонед, ки барои фарзандатон рост истодан осонтар мешавад. Аммо ӯ ҳанӯз ҳам ба поён озодона фаромада наметавонад, баръакс бо зарбаи сабук мешинад.
Ҳангоми ба мебел такя карда хестани фарзандатон, ӯ аввал дар нӯги ангуштони по меистад. Бо баъзе машқҳо, кӯдак дар ниҳоят дар пойҳояш комилан рост меистад, ки ин боиси ҳолати боз ҳам устувортари ӯ мегардад.
Дар муддати аз даҳмоҳагӣ то яксолагӣ, тахминан дар яксолагӣ, фарзанди шумо метавонад мустақилона рост истад. Кӯдак ҳатто пас аз рост истодан, чӣ гуна қат кардани зонуҳо ва нишастанро ёд мегирад.
Ин раванд ҳам мисли ҳама марҳилаҳои рушди кӯдак душвортар мегузарад! Ва давраҳои аввали инкишофи кӯдак аз волидайн диққат ва масъулиятро талаб мекунанд. Чунки дар натиҷаи дуршавӣ аз меъёр ё беэътиборӣ дар инкишоф ақибмонӣ мушоҳида шуданаш мумкин.
Барои пайгирии ин ва марҳилаҳои дигари рушд, замимаи мобилии «Lalu»-ро зеркашӣ кунед ва тағйироти муқаррарии фарзанди худро назорат кунед.
Ҷолиб: Марҳилаҳои рушди кӯдак: Шунавоӣ ва садобарорӣ
Агар кӯдак қадам намонад…
Агар кӯдаки шумо то яксолагӣ ба пой такя кардан ва рост истодан кӯшиш накунад ё шумо аз инкишофи ҳозираи ӯ нигарон бошед, ба духтури худ дар ин бора хабар диҳед. Ҳамаи кӯдакон малакаҳоро ба таври гуногун инкишоф медиҳанд, баъзеҳо нисбат ба дигарон зудтар, баъзеҳо сусттар.
Дар хотир доред, ки агар кӯдаки шумо бармаҳал таваллуд шуда бошад (пеш аз ҳафтаи 37-уми ҳомиладорӣ), ӯ метавонад ба ин ва дигар марҳилаҳои муҳим нисбат ба кӯдакони дигар каме дертар ноил шавад.
Хуб аст, ки донед: Чӣ гуна метавон кӯдакеро, ки ҳангоми хоб гиря мекунад, ором кард?
Таъхир дар инкишоф
Гарчанде ки каме пештар ё дертар мушоҳида шудани марҳилаҳои муҳим меъёр бошад ҳам, дар баъзе ҳолатҳо таъхирҳо метавонанд на табиӣ, балки бо сабабҳои тиббӣ бошанд. Баъзан чунин марҳилаҳои муҳим, аз қабили қадаммонии кӯдак (ё дигар марҳилаҳо) баъди ҳафтаҳо ё ҳатто якчанд моҳ аз вақти муқаррарӣ дида намешаванд. Агар чунин ҳолат рӯй диҳад, он ҳамчун таъхири инкишоф арзёбӣ мешавад.
Вақте ки шумо бо кӯдаки худ ба қабули педиатр меравед, духтур арзёбӣ мекунад, ки оё кӯдак ба ин марҳилаҳо расидааст ё не. Агар малакаҳои кӯдаки шумо аз меъёр берун бошанд, духтур муайян мекунад, ки оё ягон мушкилоти дигари тиббӣ вуҷуд дорад, ки боиси ин вазъият мегардад.
Баъзе мушкилоти тиббӣ, ки метавонанд боиси таъхир дар рост истодан ё роҳ гаштан гарданд, инҳоянд:
- Синдроми Даун;
- Фалаҷи мағзи сар;
- Мушкилоти модарзодии ортопедӣ;
- Дистрофияи мушакҳо.
